tidus and yuna

[einjhel84]

TIDUS AND YUNA
(my real life story.......)

anim na taon lang ako nung magpaalam ang aking ina para magtrabaho sa ibang bansa, bata man ako at di pa lubusang maintindihan ang mga nangyayari, pinilit kng tanggapin at intindihin ang lahat,,, nasasaktan ako, nalulungkot di para sa akin kundi para sa mama at papa ko, pakiramdam ko nun kayang kaya ko ang sarili ko at mas nagaalala pa ako sa kanila,... sabi ko noon sa sarili ko, ako, kaya ko pero ang mga magulang ko paano cla?? para akong hinihiwa sa dibdib noon pag nakikita ko ang papa ko na malungkot, nangungulila at nakatanaw lng sa malayo habang nagaantay ng sulat galing sa aking ina....

high school na ako ng sumunod ang aking ama,. hati ang naramdaman ko noon,,, masaya kz magkakasama na ang aming mga magulang,,, lungkot dahil nakasanayan kong makita ang aking ama pagmulat ko pa lang sa umaga.. sekondarya lang ako pero kelangan kong maging matatag, kelangan kong maging responsable para sa kapatid ko(dahil nung time na yun, dalawa na lng kmi ng kapatid ko sa bahay, kz ung kuya ko, ngaaral sa ibang lugar).. me tym nun na papasok ako sa school umiiyak, kz namimiss ko ang papa at mama ko, ,,hanggang sa nakasanayan ko na rin at unti unting natatanggap ang sitwasyon at naiintindihan ang mga bagay bagay.

bata pa lng ako, mahilig na ako sa mga love stories, mga kwentong happy ending, 'and they lived happily ever after at mala-romeo and juliet love affair,,,,, siguro dahil na rin sa nakikita kng pagmamahalan ng aking mga magulang sa isat isa,, HAnggang sa ako'y lumaki at magkaroon ng muwang sa pag-ibig... sa murang isip natutunan kong magmahal ng walang hinihinging anumang kapalit, natuto akong mgpatawad sa mga nagkakasala sa akin ng walang pag aalinlangan at tanggapin na di lahat ng tao ay magkakapareho at perpekto...

kolehiyo n ako nung magkaroon ako ng kalayaang pumasok sa isang relasyon, at gawin ang mga bagay bagay ng di pinagbabawalan ng mga magulang. naging mabarkada ako, pero di ko pa rin nakakalimutan ang aking limitasyon. hanggang sa makilala ko c jerome, naging kami... dun ako natutong maglihim sa mga magulang ko,, nasa huling semester ako ng political science nung magtanan kami,. sobrang nasaktan ko ang mga magulang ko alam ko, pero wala akong narinig na reklamo galing sa kanila,, pilit nila kaming inintindi, pilit nilang tinanggap ang nangyari....

naging maganda naman ang unang taon ng aming pagsasama,, at pagkalipas ng isang taon, biniyayaan kmi ng isang napakagandang anghel,, kala ko perpect na ang lahat, kaso unti unting ngbago ang lahat... naging mas seloso sia na pati mga kapatid at papa ko ay pinagseselosan na... walang araw na di kami nagaaway, hanggang sa dumating na sa punto na pinapipili niya ako... kung sino daw sa kanila ang mas importante sa akin.....kahit masakit sa loob ko, kinailangan kong mamili,,, mas pinili ko siya/sila, dahil na rin sa pangako niyang magbabago na siya at dahil na rin sa pakiusap ng mga magulang ko na ayusin ang aming pagsasama at bigyan ko siya ng pagkakataong magbago...

akala ko magbabago ang lahat, umasa ako sa pangako niya at naniwala sa mga pinagsasabi niya,, ngunit nagkamali ako... instead mas naging mabarkada sia at dun mas nalulong sa alak,,, (kng alak nga lang ba, di ko n alam)walang araw na di kami ngaaway, walang araw na di mainit ang ulo niya kahit wala akong ginagawang kasalanan, at mas naging mahigpit cia lalo na pag umuuwi ang mga magulang ko,...... ang sakit ung pakiramdam na, abot ko lang ang mga magulang ko pero di ko cla maabot dahil na rin sa kanya.. pero pilit ko pa rin siyang inintindi, never akong nagsumbong sa mga magulang ko, ni kahit konti wala silang narinig na rekalamo o hinaing galing sa akin,,,,

hanggang sa isang gabi, umuwi siyang lasing na lasing,, at sa di malamang dahilan galit na galit siya sa akin,,,,sinaktan niya ako, at dun tinutukan niya ako ng baril,,,,nakita yun ng papa nia, inawat siya, pero di nakikinig,. itinakas ako ng kapatid niya ngunit aukong sumama dahil ang anak ko naiwan sa asawa ko at mas mamamatay ako pag me nangyaring masama sa anak ko,,,, pinagsabihan ako ng bayaw nia na di nia magagawang saktan ang anak namin,, uu alam ko yun, pero di maaalis sakin bilang isang ina ang mag-alala at matakot para sa aking munting anghel.... sobrang takot na takot ako noon,, sobrang iyak ako, naghihisterikal ako hanggang sa makarating ako sa bahay namin... at sa oras na un mismo nagbago ang pagtingin ko sa knya... lahat ng emosyon nung araw na yun, naramdaman ko na ata,,,,

pagkalipas ng ilang araw, dumating ang visa ko paalis ng pilipinas,,, mixed emotion ulit ako, naisip ko ang baby ko,,, pinilit kng kunin ang anak ko, humingi kmi ng tulong sa mga pulis para makasama ko ang anak ko,, pero sa pag alis ko, kinakailangan kng iwan ulit sa knya dahil wala akong ibng pedeng pagkatiwalaan maliban sa knya....

kung meron mang mas masakit pa sa pinakamasakit, yun na ata ang naramdaman ko nung araw na paalis ako, lalo na nung binitiwan ko ang anak ko...,, kung ilang oras ang byahe ko, gayundin ang oras na umiyak ako sa eroplano...

pagdating ko dito, inabala ko ang aking sarili sa trabaho, ngpapakapagod para kinagabihan, bagsak na ang katawan ko..... ganun ang naging routine ko sa araw araw..., gayunpaman pilit ko pa ring inaus ang aming pagsasama, alang alang sa aming anak,, pero instead inalok nia ako ng annulment and since then, inilalayo na niya sa akin ang aking anak,,..... at dun bumalik n nmn ang sakit.... ngpadalos dalos akong umuwi ng pilipinas..in hopes na maaaus ko pa rin kung anuman ang namamagitan sa amin, kaso mas lumala ang sitwasyon, hanggang sa tinatago na nia skin ang baby namin.... Dalawang buwan ako sa pilipinas, pero dalawang linggo ko lang nakasama ang baby ko,, kng di pa ako humingi ng tulong sa mga pulis at sa abogado ko, di ko pa makikita ang anak ko.... nagfile ako ng annulment bago bumalik dito....

nung pagbalik ko dito, balik sa dati ang takbo ng buhay ko,, trabaho dito, trabaho doon, malimit na akong pagalitan ng mga magulang ko dahil sa pag aabuso ko sa katawan ko,, pero masisisi ba nila ako kng sa gayong paraan lang gumagaan ang pakiramdam ko...,,,, hanggang sa nagkrus ang landas namin ng isang dating kakilala,, dating kaibigan at kapitbahay ko na si 'tidus',, dati na kaming malapit sa isat' isa, pero mas naging malapit sa paglipas ng araw, hanggang sa unti unting nahulog ang loob namin sa isat isa.., naging kami, di ko inisip kng tama ba o mali, basta ang alam lang namin, mahal na mahal namin ang iisat isa,,,,, tago man ang aming relasyon, naging masaya kami,, we always finds way para maiparamdam namin ang love nmin to each other,.. lagi nia akong sinusurpresa sa work ko, pinagluluto nia ako ng mga namimiss kong pagkain, he always makes sure na kumakain ako on time and di nia hinahayaan ang isang araw na di ako makita at isang oras na di niya marinig ang boses ko.... and as a return, pag alam kng pupunta sia sa work ko, i always surprise him a peach rose,,ramdam ko, tinamaan talaga ako, and ramdam ko rin kng gaanu nia ako kamahal. akala ko perfect na ang lahat, til oneday, nalaman ng mga magulang ko at xempre galit na galit cla sa amin,,, umalis ako ng bansa pumunta sa spain ng di ngpapaalam khit ke tidus,,, pero natrace nia ako at sinundan nia ako,,, shock ako, di ko iniexpect na susundan niya ako... sinabi niyang paninindigan niya ako sa kahit cnu,, ipaglalaban nia ako, at patutunayan sa mga magulang ko na mahal na mahal nia ako..... akala ko okay na ang lahat,, til nalaman ng wife nia ung nangyari,,, pinapili cia ng asawa nia,, pero mas pinili nia ako, dapat maging masaya na ako pero kabaligtaran, dahil ginamit ng asawa nia ang anak nila,,,,, dun ko cia nkitang problemado,,, di man nia sabihin sakin, ramdam ko ang hirap nia,,, magulang din ako, at alam ko ang hirap na mawalay sa anak.... sa araw na yun, kinausap ko ciang umuwi na,,, pero naging matigas sia,,, kaso paano ko ipagpapatuloy ang pagmamahalan nmin kng nakikita ko siyang nasasaktan,, sa araw na yun, ngdesisyon akong umalis, nagdesisyon akong wakasan ang pagmamahalang akala ko'y wala ng katapusan,,, ayokong ako ang maging rason para malayo siya sa knyang anak,, ayokong dumating ang araw na magsisi siya kng bakit ako ang pinili niya at hindi ang anak nia,,, dahil naniniwala ako na kung talagang laan kami sa isat isa, darating ang araw magiging kami,, masakit man pero kailangan kng tanggapin,, pagdating ko dito, tumawag ung tinirhan namin sa spain, umalis na sia, pero ang nakapagpasikip ng dibdib ko ay ang nalaman kng sinundan niya ako sa airport, tatlong oras siyang naghintay dun in hopes na magbago ang isip ko at bumalik ako s knya.....


sa paglipas ng araw, pilit ko siyang kinalimutan,, iniwasan kng tawagan cia,, alam ko galit sia sa ginawa ko, pero kahit gaanong pilit kng kalimutan sia, di pa rin maalis sa isip ko at sa puso ko kng gaano ko siya kamahal..... hanggang sumapit ang aking kaarawan,,, natuwa ako, kz naalala pa rin pla niya,,, pumunta siya sa lugar ko, ngtake sia ng 16hrs na byahe back and forth makita at makausap lang ako, pero ngmatigas ako,,, sinabi kng kalimutan n niya ako,,, na bumalik na siya sa family nia.... kahit masakit pilit ko siyang pinalayo sa akin..... dahil alam ko iyon ang tama...... iyon ang dapat........ bago cia umalis, me iniabot cia sa aking sulat.. at ito ang laman na pumunit sa puso ko......


mine,

naiintindihan kita, pero sana maintindihan mo rin ako, mahal na mahal kita.

pinipilit kong kalimutan ka pero paano ko un gagawin kng sa lahat ng bagay

na alam kong malimit mong hawakan ay gusto kong hawakan,

mga bagay na malimit mong gawin, pilit kng ginagawa,

mga lugar kng san kita madalas makita pinupuntahan ko,

at bawat rosas na makita ko, parang tinik sa dibdib ko,

mahal na mahal kita mine,

at kahit kelan di un mawawala,

sana pakatandaan mong andito lang ako,

maghihintay sa pagbabalik mo.


-tidus-



_____END___

---

feel free to comment po, i know kinda bitin, but then hinihintay ko pa po ang mangyayari sa third stage ng story ko....... if you ask wat happen between me and tidus, isa lang masasabi ko,, ITS A LOVE AT THE WRONG TIME, against all people bet. us.... though we love each other so much, it doesnt min pede na kayo together,,, sumtyms need maglet go para sa ibang tao.... sobrang sakit but then, ayokong hayaang pati sarili kong kunsensya maging kalaban ko.......... now we hev our own life... watever na nangyari sa amin sa past, we take it as a lesson...... no matter how great your love is to each other kng me mga taong masasaktan, its useless........... better let go,,,,,,,, salamat po......